Alén dos Sonhos

A min..

2011-11-19T03:58:00.001+01:00

Piri piri pipí
A min... Que chamei
Ás portas do inferno
A min... Que camiñei
Pola corredoira escura
A min... Que falei
Coas pantasmas mais macabras
A min, que arrepio
A cada hora
A cada intento

Dame inverno
Dame o teu vento ferido
Dame inferno
Dame o o teu lume prendido
Dame ascuas
Que quezan on meus pecados
E dame neve para o meu corazón xeado
...
E xa sei o que andas a buscar
Mais aló da estratosfera
Pero canto mais me achego
Esa luz mais se alonxa

Ruxe-Ruxe

A erótica do Anti-poder

2011-04-05T00:28:00.015+02:00

Asemella que nos tempos que corren tendemos sempre a desenrolar unha forma de pensar totalmente enfrontada coa que cabería esperar que fose a aceptada polo sector representado no poder. Os rapaces que nacen nunha situación acaban plantexandose porque non a contraria, isto tradúcese en que esa xente, que seguramente non teña o suficiente vagaxe reflexivo como para obter unhas opinións propias, se agoche tras a especie de aurea revolucionada que asemella rodear a aqueles que representan o anti-poder. Non fai falta ser moi intelixente para decatarse. Poida que nesa viaxe se atopen con quen valore as súas opinións, pero as máis das veces serán utilizados ata ese punto no que xa non quede máis zume por exprimir. A miudo nese trjín ideolóxico e nesa necesidade de auto reafirmar as ideas xa preconcevidas se perde o norte, porque non esquezamos que para a defensa de calquera idea, por descabellada que semelle senpre se poden atopar argumentos a priori válidos. No caso que nos ocupa sucede algo semellante: os que ostentan o poder non creen na necesidade de manter en pé un anaco da nosa historia reciente, e os que están en fronte defenden a idea contraria polo simple feito de enfrontarse aos mandatarios, nesa vatalla os "únicos" que saímos desfavorecidos somos os 6458 cidadáns do concello de Vila de Cruces, así coma o noso patrimonio histórico e cultural.

Nunha das miñas últimas saidas de fin de semana visitei Ribadeo, na plaza do concello desta fermosa vila luguesa está asentada unha edificación moi peculiar, a torre dos Moreno. Construida entre os anos 1915 e 1917 e composta por catro alturas e unhos 990m cadrados de planta. Trátase dun edificio de tipo indiano modernista deseñado por un dicípulo de Gaudí, a súa maior particularidade é que está integramente construido con formigón armado, material moi novidoso nesas datas, o que fixo que se descoñecese o mantemento que podia precisar a edificación co paso dos anos. A día de hoxe o seu estado de abandono chega ata o punto que segundo o último informe redactado por "expertos" da xunta un temblor de terra da máis baixa escala ou mesmo unha tormenta axudaria ao derrume. Esto sucede con un edificio que foi catalogado como ben de interese cultural en decembro do pasado ano.

Unha das desculpas que se puxo durante anos para o non adecentamento do edificio, é que está pegado ao Pazo de Sargadelos, e unha "tarta de bodas" como se lle chegou a chamar atendendo á súa pomposidade, non tiña lugar ao lado da simple e sobria fermosura do pazo. Solo queda sinalar o paralelismo entre ese caso e o do noso concello que non vai ter a sorte de sobrevivir a unha etapa na que se infravalora atendendo únicamente ao aspecto arquitectónico, pero deixando de lado o caracter afectivo ou emotivo que pode agochar unha edificación que foi, cadea ao mesmo tempo que parbulario e casa dos cruceños durante décadas. Este post ao igual que os anteriores perderase na inmensidade do mar que agocha unha botella con mensaxe, a lástima é que seguramente cando consigar chegar ata este punto da lectura, o edificio ao que fai mención este xa derruido, transformado polo avance do tempo nuha nova promesa electoral. Outra rotonda de dez millóns de Pesetas (si, deses que ao cidadán de a pé tanto lles costa sachar). Na miña curta capacidade reflexiva non son capáz de atopar un solo argumento que me leve a pensar porque se debería derrubar existindo unha colectividade que se manifesta a favor do seu adecentamento e que se compromete a xestionalo e enchelo de contidos como casa do cidadán.

O fío que se agocha é moito máis profundo que a perdida dun edificio que pode ser valorado ou odiado para unhos poucos. Trata este conto sobre a apatía dun pobo que non se quere nin a si mesmo, e que non se decata que o abandono solo conduce á desaparición, da permisividade, da vagancia, de ese tipo que xa perdeu o valor ata de mirarse aos espellos, da sensacion de non pertencer a unha colectividade, da satisfaccion que sinte a nosa conciencia ao decatarse que un problema é responsabilidade allea, do non querer escribir historia, por esto os pais mandan aos rapaces á escola para que os eduquen alí, porque non teñen o valor de recoñecerlles que estivo na súa man facer algo, pero non se fixo nada. Deberíamos pensar no mundo que queremos que se atopen os nosos netos ou reflexionar a cerca da desaparición inminente do lugar onde nos criamos.

Catalogación de carretillas

2011-04-02T21:05:00.004+02:00

Pois andamos xa a voltas co VI Rali de Carretillas e a fin de semana pasada decidimos sacarlle unhas fotos ás carretillas que imos acumulando doutros anos. A idea é ir catalogando cada obra para incluilo no dossier oficial. O video que vos poño grabouno Mella co iPhone. Aproveito para actualizar as miñas photos de Flickr que teño o tema abandonado.

Saúde e Carretillas!!!

StarTrails

2011-01-24T12:17:00.005+01:00

De sobra é sabido que o universo está en continuo mobemento. Debido á rotacion da terra as estrelas non se atopan fixas nun punto do firmamento, xogando con este factor nace unha técnica fotográfica coñecida como "StarTrails" ( Rastro das Estrelas). Consiste en capturar o rastro que describen. Este rastro ten forma de círculo deixando no punto central a estrela Polar.

Existen varias formas de conseguilo, cun tempo de exposición moi prolongado (para a imaxe do exemplo usei 20 minutos) ou tamén se pode facer mesturando con post-procesado moitas fotos de menos tempo.

Estas noites frias de Xaneiro son a mellor época para a fotografía nocturna.

Aqui podedes obter máis información

HdR

2010-11-12T11:12:00.007+01:00

As siglas HDR fan referencia á expresión anglosaxona high dinamic range, o que se poderia traducir por alto rango dinámico. A explicación deste concepto non é nada sinxelo.

Digamos que son un conxunto de técnicas fotográficas que permiten un mellor reparto de luminancia entre as zonas máis iluminadas e máis escuras de unha escena. Para a realización deste tipo de imaxes debemos disparar canto menos dúas fotografias (cantas máis mellor) unha con maior e outra con menor exposición. Ao xuntalas mediante un post-procesado conseguiremos que na imaxe resultante aparezan ben expostas tanto as partes que sufrían un exceso de iluminación como as que estaban case a escuras.

O proceso HdR pode facer que as fotografias se asemellen máis ao que estaba percibindo realmente o fotógrafo no momento de realizar o disparo, pero un exceso pode probocar a sensación de que pasa de ser fotografias a ser dibuxos

Esta fotografia está sub-exposta dela se obteran as zonas máis iluminadas da escena.

Esta toma está sobre-exposta e dela obtemos a información das zonas que están máis escuras

A vaca polo que vale

2010-10-21T02:03:00.005+02:00

Para ler este post en total amplitude, é imprescindible acompañalo deste sonido infernal.

Os que me distinguen saben que sobre algúns temas concretos teño ideas moi fijas que polo desenroladas que estan na miña azotea non vai ser nindios capáz de facerme mudar. O tema empeza con esto de desempolvar o vellos cedeses daquela época (non tan lonxana) na que se pagaba gustosamente pola música. Cada vez que se mercaba un disco o proceso era similar (polo menos para un servidor), sacar entre nervios o plastico, metelo no equipo e escoitar o cd do tirón e con calma mentres que se lee o libriño estudiando ata o último verso, foto ou agradecemento. Naquela época existía unha banda de rocanrol desas que fan que se ericen ata o derradeiro vello corporal. Para un rapaz da miña idade supoñía un importante esforzo mercar cada un dos novos discos que sacaban ao mercado, pero faciao porque ese esforzo se via recompensado con creces. Certo día un dos compoñentes do grupo creou unha banda paralela na que se centrou nunha especie de Jazz-Blues que realmente para os ouintes da banda era como un extra, un algo máis para poñer o día ese que estas un pouco máis sensible ou, quen sabe, cando ao fin conseguiches unha cita con algunha moza.

O certo é que ao final o bebé mata ao papa, e eso crea un descontento xeralizado dentro do mundo do mal chamado rocanrol urbano, un dos seus principales pilares queda no aire por culpa deses papeliños que tentamos levar todos no peto, pero que cando se meten no medio de según que tema escarállano todo...

Todavía lembro aquel ano 1996, quizás agora me tomedes por analista de pacotilla, pero realmente aquel foi o mellor ano ata a fecha do rocanrol español. Unha xira conxunta das dúas mellores bandas do momento. Supoño saberedes de quen falo... Xa se sabe, non hai como re-escoitar vellos discos como para recordar vellos contos.

Saúde e Viño!!

PO-RRÖ

2010-10-16T04:07:00.005+02:00

Pois mira ti que fai unhos días protestaba eu nunha desas redes sociais porque apenas quedan locais ao meu arredor que poñan bo rocanrol e van e convídanme a "pinchar" a noite do Samein nunha festa PO-RRÓ no Candela, manda carallo, ben podiades vir... non digo nada!

Hanlle caer as míticas de Loquillo, Extremo, Reincidentes, Barricada e algunha dos Heredeiros non pode faltar. Ahhh!! eu desto de platos e mariconadas non controlo, así que se queredes escoitar o que vaia pinchando en tempo real entrades no Spotify e se me tedes de contacto, na lista que se chame Kandela rock ou algo así estarán os temas que vaia poñendo!

Saúde e Viño!

Desta volta toleamos

2010-09-22T21:29:00.004+02:00

Non andan os tempos moito alá, pero toca tolear, si señores estamos no tempo, se a esta idade non nos florecen sentimientos creativos no peito non podemos pedir vivir aos cincuenta ou sesenta co alma chea. Pois señores, somos a xeración do "botellón", dos veizos tinxidos de negro LK, e dos ollos coma platos, ya tu sabes.. Pero somos tan boa xente e temos os collóns tan grandes que nos metemos nos peores envolados e fozamos, fozamos ata que nos sae como esperábamos. Que non se diga que nos somos a xeración perdida. Comezamos o camiño, pedra a pedra, paso a paso!!

Saúde

Elementos básicos dunha cámara

2010-08-19T12:25:00.004+02:00

Como o prometido é débeda e dixen que ia ir esquematizano o pouco que vaia aprendendo de fotografía haberá que facelo. E o mellor será empezar polo principio
Cando comenzamos a interesarnos no mundo da fotografía o primeiro que debemos ter claro son as partes que compoñen a nosa máquina e o seu funcionamento (persoalmente non son capaz de utilizar algo que non comprendo). Basearémonos nunha cámara reflex tipo, xa que reflex ou non o funcionamento é case o mesmo.

A cámara reflex está composta por obxetivo, que son al lentes a través das cales entra a luz, e Corpo que é donde se atopa o sensor, así coma os diferentes mandos cos que conta.

Como podemos observar no gráfico o primeiro obstaculo co que se atopa a luz ao entrar no obxetivo é o diafragma, que se trata dun "buratiño" do cal se pode graduar a súa abertura. Despois diso a luz que "consegue entrar" despois do diafragma é reflexada por un espello cara o pentaprixma para que así ao acercar o ollo ao visor poidamos ollar a escena que temos diante. O espello, no momento no que pulsamos o disparador ata o fondo coa intención de disparar a fotografía móbese cara diante, deixando así pasar a luz cara ao obturador, que, ao igual que o diafragma é un "buratiño" pero que neste caso o que se gradua non é a abertura, senon o tempo de exposición (tempo durante o cal se permitirá o paso de luz).

Por último atopámonos co sensor, nas modernas cámaras dixitais, ou película, nas antigas cámaras analóxicas, que é o encargado de grabar a luz que recibe.

Así visto o funcionamento dunha cámara parece sinxelo, pero... o carallo, se disparas en modo manual ata que non colles algo de soltura non é tan doado

Bueno, espero que se entenda, en breve irei poñendo máis temiñas relacionados

Saúde!!

Unhas cantas fotiñas

2010-08-18T16:49:00.002+02:00

Pois o dito, onte decidin ordenar un pouco a biblioteca do Lightroom e de paso subin unhas poucas fotos á miña conta de flickr

Debo darlle as grazas a Checha pola marca de auga que por certo co lightroom 3 son moito máis doadas de insertar, xa que ao exportar as fotografías xa cho fai automáticamente.

A foto da esquerda foi tirada nas inmediacións do mosteiro de Carboeiro, é unha das fachadas do muiño.

Cabeceira

2010-03-27T19:24:00.006+01:00

Bueno, por milésima vez cambiei a cabeceira do blog, pero desta vez creo que vai durar máis, esta gústame bastante como queda!! É unha foto que tirei en Lisboa, como a que poño na cabeceira deste post, de feito estan sacadas dende o mesmo mirador. Chámase o elevador de Santa Xusta e serve de transporte dende a Baixa ao barrio alto.

Lisboa é unha cidade fermosísima que agocha encantos en cada esquina, algún día haberá que volver con máis tempo para andar polas rúas e escoitar fados nunha das moitas tabernas.

Xa o dician os Siniestro: menos mal que nos queda Portugal

Re- Empezamos!

2010-03-22T11:45:00.001+01:00

Pois desta vez pegoume forte co tema da fotografía. Merquei unha Nikon D90 e teño pensado apuntarme a unha escola on-line. O tema é que vou ir publicando neste blog as poucas cousas que vaia aprendendo, desa maneira axudarame a esquematizar e se cadra a algún lector lle pode interesar.

Mantereivos informados!!

SoloEstou. Pensando....

2008-11-06T14:56:00.000+01:00

Que pensaran os moradores do universo cando nos ven dende tan lonxe? Creeran quizais que somos seres intelixentes?(Mentira cochina que diría un neno) Somos uns bastardos que non facemos máis que darlle golpes ao que debería ser máis apreciado: á vida, á nosa integridade, á nosa terra, á xente que nos rodea... Preocupándonos polas tonterias máis insignificantes mentres a uns cantos quilómetros, metros ( se cadra na porta do lado) hai alguén que necesita axuda. Moitas veces basta con estar, con facer vulto, outras con dicir o que se pensa ou o que parece máis difícil nos tempos que corren: escoitar ao próximo e tentar meterse na súa pel para comprender, que non compartir, a súa forma de pensar, actuar...

Somos uns seres completamente cheos de imperfeccións que valoramos máis o que pensen os veciños de nos que ser realmente como somos.

Fai Mil AnOs NoN Te VeXo...

2008-11-05T18:45:00.004+01:00

Boas a todos!!

Buf, xa case nin lembraredes quen son. Eu, nalgún tempo escribía aquí. Certo é que xa case fai mil días que non nos vemos... As cousas mudaron dende aquela, pero en esencia todo segue igual. As ganas de contarvos historias continúan presentes, ao igual que a vergoña ou o non saber que dicir... Non entendo moi ben o porque, pero invadiume a nostalxia, e recordei o namorado que cheguei a estar deste recuncho, que si, que xa sei, que solo o leo eu.. e que máis da!

Prometo actualizar!!!

Os RocKeiRoS NoN MoRReN

2008-04-28T01:28:00.003+02:00

Esta noite recibin unha nova que fixo que saltase da cama e o viñese a compartir coas poucas almas que visitan este recuncho.
O rock neste estado vive, soportando o envite de OT´s e cancións do verán, confirmando que vale moito máis o traballo diario e constante de unhos rapaces que o tempo fixo que se convertesen en adultos que a fama momentanea que che pode dar sair na caixa tonta. hoxe é un gran día confirmase o que xa escoitara da boca do baixista e do bateria deste grupo: Extremoduro saca novo disco ( La ley innata), seis anos despois e cando máis de un os facía por mortos... Non falo máis, afinen os oídos e a disfrutar!!

O tema titúlase "Dulce introducción al Caos"

SeTe aNoS....

2008-03-04T13:57:00.001+01:00

En CoStA...!!!!!

2008-02-21T16:31:00.003+01:00

Hai días nos que non é doado atopar motivación. Cando tras eses días veñen outros e outros e outros iguais todo se torna gris escuridade, pero sempre se intúe unha raioliña de luz no fondo do túnel. Grazas a tódolos que estivestes ahí.

Ata oS PoLoS!!!!

2008-02-15T01:55:00.003+01:00

Pois fíxome gracia este video. Creo que a estas alturas deberiamos deixar de lado as palabrerias e actuar dunha vez
www.hastalospolos.org

A mÁquiNa dO TeMpO

2008-02-14T17:30:00.003+01:00

Polo visto dentro de pouco será posible viaxar no tempo. Poden comezar a preparar o equipaxe e pensar a que época desexan viaxar. O único problema é que polo de agora este método solo vale para átomos, polo que se vostede non é un átomo pode deixar de ler.

No acelerador de partículas de Ginebra (Beefeater con limón) creen ser capaces de facer un burato de Verme, (perdonen pola traducción) non teño nin idea do que é iso, pero seica permitiría aos átomos viaxar no tempo, en concreto ao pasado. O proceso consta de tres pasos:

1º- un minúsculo Burato de Verme sería creado no acelerador de partículas que posúe o CERN de Suiza.

2º- este minúsculo burato podría ser conservado e aumentado neste estado a través da todavía non desenrolada materia exótica, como a antigravidade.

3º- unha boca do burato faríase xirar no acelerador de partículas ata aproximarse á velocidade da luz durante unha década. Desta forma, estableceríase una diferencia de dilatación do tempo entre as dúas aperturas do burato. Ao xuntar as dúas aperturas do burato, teríamos unha máquina para viaxar ao pasado.

Máis Información

Yes, We Can

2008-02-12T12:29:00.000+01:00

Pois estoulle a coller gusto a esto de poñer vídeos. Supoño que todos veríades este, botárono ben veces na caixa tonta estes días. O certo é que non sei que tal será o Obama este, pero o que si é que da uns discursos moi traballados, ogallá todo o que di non quede en palla como pasa unha e outra vez.
Para min Estados Unidos é un país de contrastes, son capaces do mellor e por desgraza do peor. En certa maneira é un país que admiro, pero tamén temo e odio. Admiroos por ser o centro da tecnoloxía e a ciencia, niso están anos luz do resto do planeta. Pero como potencia teñen unha xigantesca responsabilidade, e se todo ese poder se emplease de maneira positiva o mundo seria un lugar mellor, pero é precisamente no que erran. Guerras, golpes de estado en terceiros países, torturas nas súas cadeas, venta de armas en estados belixerantes... En certo modo son eles o que sementan odio por onde pasan
No discurso chega a dicir: "...pioneros que empujaban hacia el oeste contra una naturaleza que no perdonaba..." Recordemos que quen non perdoaba eran os nativos que foron desprazados pola forza das súas terras para ser acenados en reservas coma animais enxaulados. Un país capáz do mellor e do peor

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

2008-02-01T13:39:00.000+01:00

CaRtA aOs ReiS MaGoS....

2008-01-01T00:46:00.000+01:00

" Este ano confórmome con oidos que escoiten..."

Bo Nadal !!!!!!!

2007-12-21T17:57:00.000+01:00

Boas!!!

Pese a que non creo no nadal, xa que estas datas non me traen moi bos recordos gustaríame felicitarvos as festas, ogallá o ano próximo sexa no que se solucionen os problemas do mundo.

Un saúdo!!!

O día despois...

2007-12-16T18:04:00.000+01:00

Como vos prometin hoxe comento o que me pareceu o concerto de onte...
Pois ben, concertazo..inda que nas primeiras cancións semellou que Kutxi non afinaba nin pa dios foi mellorando segundo pasaban os minutos. Case tres horas de Rock and Roll acompañado de pinceladas de poesía entre un son e outro. Non crin que poderían aguantar tanto tempo, pero o certo é que a Compostela debianlle un gran concerto despois de moito, moitísimo tempo sen pasarse por aquí.
Salientaría tamén a actuación de Dismal que non o fixeron nada mal, pese a que non lle deixaron tempo suficiente como para gañarse o calor do público, bastante por certo.

Concerto de Marea!!!!!

2007-12-14T18:15:00.000+01:00

Boas compañeiros, pois mañá irei ao concerto que a banda Marea vai dar en Compostela, no multiusos do Sar. Tratase de un grupo que me gusta dende os seus inicios, e índa que o seu último disco non me deixou ese sabor de boca que si deixaron os restantes haberá que darlle unha oportunidade en directo, que é como se escoita o bo Rock and Roll. Sempre me agradou a mistura entre poesía e música que conseguen facer.

Pois mañá xa vos comentarei que tal estiveron!! Un saúdo!!

Sicko

2007-12-13T00:11:00.000+01:00

Hoxe vin o documental do afamado director Michael Moore e inda estou flipando. Aconsellovos a todos que o vexades, de seguro que vos impresionará.
Parece mentira que no pais máis poderoso do mundo exista quen se arruine por non poder pagar a factura do médico ou o crédito da universidade. Como din no documental "podes xulgar unha sociedade pola forma de tratar aos máis desfavorecidos", pero dandolle unha volta de tuerca máis ( xa que estaba máis que demostrado que aos que non podian pagar a factura do hospital os tiraban literariamente á rúa), pois iso, dandolle unha volta dixeron que "un país tamén se pode xulgar por como trata aos seus heroes" con elo referiase aos voluntarios do 11S que tras axudar durante meses na "zona cero" sufriron diferentes enfermidades de carácter respiratorio ou psicolóxico e que hoxe están arruinados porque non poden traballar por mor desas doenzas. Non quero desvelarvos máis, así que vedeo e xa me comentaredes. A min fíxome reflexionar a cerca do afortunados que somos...

Un saúdo

FoZón!!!

2007-11-29T04:02:00.000+01:00

Pois esta noite non me apetecia meterme na cama tan cedo, así que puxenme a fozar. Este tema foi o primeiro que atopei que me gustase algo, pero tampouco estou moi contento con el, polo que se dentro de un par de días poño outro non seria tan raro.

Presentación!

2007-11-23T15:41:00.000+01:00

Boas amig@s!

Hoxe querovos presentar ao meu novo compañeiro de fatigas. Tratase dun Mac Book Pro. Estaba farto de ler por todas partes que windows non estaba ao nivel de Apple en canto á fabricación de sistemas operativos, polo que quixen comprovalo por min mesmo, e os aforriños que xuntei este verán traballando coma un condenado permitironmo.
O certo é que Mac OSx ( que así se chama o sistema operativo de Apple) é impresionante, esta cheo de detalles que cando os descubres provocan unha certa emoción, e non esquezamos que non existen polo de agora virus que ataquen ás mazás.
Normalmente o maior problema que se nos plantexa é afacernos a un novo SO, quixera dicir ao respecto que o período de adaptación no meu caso durou o tempo que me levou atopar onde estaba o botón de encendido (ao redor de 10 segundos) Outra das pegas que se lle poñen é a incompativilidade con algún dos programas que estamos afeitos a empregar, a cerca disto debo dicirvos que se ben moitos programas non teñen versión para OSx, case seguro que existen outras alternativas iguales ou mellores no mundo Mac, solo é cuestión de saber onde buscar.

Mentira

2007-11-15T11:56:00.000+01:00

Breogán ergueuse cedo e marchou para a facultade. Alí foi o de sempre, rebumbio de xente, algunha que outra risada diante da porta cos compañeiros de clase, e de novo de volta á casa sen ter aprendido nada novo. E outra vez fin de semana. E así sempre.

Dende que non tiña con quen compartir as horas todo era diferente. Saír era beber, beber e beber ata perder a conciencia, e a partires diso... falaba coas paredes, contandolle as súas penas, aquelo que non conseguira contarlle a ninguén. Cada fin de semana era peor, a dor que sentia non se curaba con medicamentos nin con tempo, que era o que lle dician os colegas. O que mais lle costou encaixar é a traición, ninguén é perfecto, está claro, pero o que sempre debe estar por diante é o respeito polos demais, e sobre todo polos amigos. Breogán sentiase traizoado tódolos días, esperaba que a xente que o rodea abandonase o caparazón, se liberase de lastres e contase todo aquilo que se lle pasase pola cabeza, sen medo, que deixasen de dicir mentiras "Porque es lo mejor para ti", que lle dixesen: "oe rapáz eu apoiote, estou contigo, a min estes non me fan puta gracia"; ou: "Mira es un subnormal pasa de min". Non hai nada peor que darse conta de que lle estas a dar lástima aos demais, iso era o que non queria, buscaba saber quen estaba con el e que non, non é ta difícil. Quen dera ser Mr X...

Na Radio sona Platero...
"Sopla de más, viene de atrás
cada vez que no hay alpiste
se me pone a llorar..."

Domingo...

2007-10-28T14:18:00.000+01:00

"Non quero que me mires
cando me vexas pasar
andando pola calle
ou sentado nalgún bar"

Hoxe este é o meu son.

Érasa unha vez...

2007-10-27T15:56:00.000+02:00

Érase unha vez un castelo sito no alto dunha lomba, nel viviran grandes reis coma Alfonso X "El Sabio" e fora testemuña do paso dos tempos dende o s.XII no que fora mandado construir... Pero os anos non pasan en balde, nin tan sequera para os edificios máis resistentes, aqueles que sirven para a defensa militar. A comezos do s XX veuse no abandono. As xentes do lugar decidiron que estaban fartos de ver como o que debería ser o emblema do seu pobo, Maceda, e de toda Galicia, descansaba na ruina, polo que nos anos noventa o concello adquiriuno. Decidiron que a mellor maneira de que a xente o vise era facendo un Hotel-Monumento, e así se fixo. o concello decidiu que non era capáz de xestionalo, polo que se decidiu que fose un particular o que o rexenta.

Por outra banda érase unha vez un home con un soño. Un home con amistades nas "altas esferas" que se relacionaba co entorno político-caciquil dunha provincia do rural galego. O soño deste home, o Sr. Palomanes, era vivir nun castelo como aqueles reis e nobres da Idade Media.

No momento no que estas historias se xuntan, nace outra menos bonita. A historia dun pobo que ve como un particular que prometera explotar o castelo, permitindo o acceso a el dos visitantes e dos veciños, que recordemos que son os posuidores, agora emprega o castelo como a súa mansión. Non importaban as datas do ano, sempre que alguén chamaba para reservar unha habitación, o hotel estaba aos topes; sempre que alguén pretendia dar unha comida no castelo, este tiña os seus restaurantes ocupados, o mesmo pasaba coa xente que o pretendia visitar, sempre chegaba cando o horario de visitas rematara... O certo é que os veciños estaban algo mosqueados, porque nunca habia movemento, pero sempre estaba ocupado...

Afortunadamente os tempos cambiaron e agora o pobo si ten dereito a esixir o que lles pertence. Tras o cambio de alcalde da vila, o concello decidiu retirarlle a concesión a este "cabaleiro" por motivos máis que aparentes. O pasado luns 15 de outubro ás dez da mañá presentaronse nas portas do castelo o secretario do concello, o alcalde, así coma a policía local para dar fé do inventario de bens e proceder á entrega de chaves. A resposta do virtual posuidor do castelo foi que non lles ia abrir a porta. Este feito obrigou ás forzas da lei a facer garda diante da porta do castelo á espera de recibir ordes do xuíz para entrar pola forza, pero claro, como xa non vivimos unha época de basalos e señores, o Sr. Palomanes tivo que saír para ir ao curro coma o resto de mortales, sen se decatar de que cando tentase volver a entrar a Policía local non llo permitiría, polo que deixou dentro encerrada á súa pobre nai.

Nestes intres continua o encerro da señora, mentes o seu fillo non cede á entrega de chaves. Por outra banda Patrimonio está a tramitar o que vai ser unha multa millonaria por diferentes actuacións ilegais dentro do castelo!

Continuación

2007-10-22T20:54:00.000+02:00

Breogán espertou no medio da escuridade. Suado, temeroso, coma saído dun pesadelo. sentouse na cama e coa cabeza entre as mans decidiu que seria mellor ir dar unha volta para relaxarse e así se cadra durmir.
As rúas estaban húmidas e o aire frío, como cabia de esperar era a única alma vivinte co valor de percorrer as rúas da vila un xoves de madrugada, cando os micos toman o poder. A soidade e camiñar sempre lle axudaran a pensar, pero esta vez era diferente, o que ocupaba a súa cabeza non era algo ao que buscarlle solución e pista, non. Desta vez debia aprender a vivir doutra maneira, comezar unha nova vida. Elucubrou a cerca do que queria ser, so unha cousa tiña clara, queria semellarse o máis posible ao avó, este fora un home sinxelo, bo, amigo dos seus amigos e sempre disposto a axudar aos demais. A súa morte fora un duro golpe...
Tras tres pitillos decidiu regresar á casa -maña teño que ir á clase e non sei se me darei levantado-
De volta á casa atopouse co panadeiro, Breogán sempre admirara á xente que traballa de noite, tiñalle unha especie de respeto especial, seguramente solo polo feito de vivir dunha maneira semellante a el, a súa creatividade acentuabase pola noite.

Terra

2007-10-21T05:20:00.001+02:00

De súpeto o mundo deixou de xirar, polo menos no sentido ao que el xa se afixera! A terra parou en seco, e tras varios titubeos decidiu mudar de dirección. Agora nos ollos da xente solo recoñece envexa, nos seus sorrisos falsedade e nos dialogos mentiras pintadas de cores. Solo queda tomar unha decisión: baixarse en marcha ou dar a volta e mirar para outro lugar. Ao principio foi coma o penedo que ve o paso das estacións sen a penas inmutarse, inmóbil, testigo do paso de tempo, pero non actor da súa película
Os primeiros meses será difícil, asemella a fin, pero suponse que as augas regresaran ao seu cauce. Agora o que máis desexa é encher as súas horas de actividades intrascendentais, todo con tal de non caer na peor das enfermidades: o abandono propio.
As cousas son de outra maneira, os erros propios desfixeron o máis desexado, o que tantos anos costou acadar, e outra vez a empezar de cero...

Novo Proxecto

2007-06-24T18:47:00.000+02:00

Boas amigos!!

Esta semana metinme nun novo proxecto acompañado de Carlos Quitas, o meu compañeiro de piso e gran amigo. Chegamos á conclusión de que os músicos do país as pasan canutas para darse a coñecer xa que non existe unha plataforma galega que permita unificar forzas a prol da difusión musical! Mentres a maioria das radios convencionais repiten na súa programación unha e mil veces as mesmas cancións dos mesmos artistas as bandas de nova creación teñen que facer quilómetros e quilómetros para que o seu nome sone!
Da mesma maneira estamos fartos tamén de tanta OT, reguetón, e música sen sentimento, polo que nos centramos no noso ben querido Rock and Roll!!
Ahí é onde nace Son da Rede. O invento consta de dous aparatos, un blog e un podcast. No blogue comentaremos grupos que nos cautiven e no podcast falaremos dos concertos que consideremos interesantes así coma entrevistas e cancións de algunha banda! Para os que non saibades o que é un podcast é algo así coma un programa de radio que podedes descargar no voso Pc e escoitar!
Nos próximos días publicaremos unha entrevista que lle fixemos a Blasted Mechanism, unha coñecida banda portuguesa así como moitas outras novidades!
Espero que vos guste a idea, e non deixedes de pasarvos! Se queredes que falemos de algún grupo que vos mola ou mesmo formades parte de un, non dubidedes en escribirnos a info@sondarede.com !!!

Un saúdo!!!

Formas de matar un Río

2007-06-12T13:16:00.000+02:00

Este é o encoro que estan a facer preto da parroquia cruceña de Insua! Está case rematado. Vai ser o segundo dunha cadea de tres que teremos, un tras outro no noso concello ( Portodemouros, insua e Ollares) Mentres uns poucos se frotan as mans xa que conseguiron o seu obxectivo o noso concello continua convertendose nun lugar no que adicarse á agricultura se torna difícil pola nevoa que merma as producións e os nosos rios están valeiros de toda a riqueza biolóxica que tivemos antano!

Hoxe máis que nunca NON AOS ENCOROS NO RIO ULLA!!!

Xa hai cartel!!!

2007-06-12T12:54:00.000+02:00

Boas Amigos!!

Presentovos o cartel do II Rali de carretillas de Vila de Cruces (todavia é un voceto)! A que está guapo!! Dicirvos que o deseñou o artista cruceño Checha Está feito sobre unha foto que saquei na edición pasada! Os fenómenos que saen empuxando a carretilla da escudaría Forno-Ferrari son Joel Sánchez e Daniel Forno!! Por certo, o domingo pasado ( foi a Festa do Galo de Curral) estivemos a vender camisolas co noso chiringuito, así que se queredes unha encargadea na web das Carretillas xa que poucas quedan!!

Esto das Carretillas empeza a tomar forma!!!!

DeBo eStAr fAcEnDoMe mAiOr...

2007-06-04T20:20:00.000+02:00

Hoxe revisei a estantería dos cd´s, e dinme conta que me debo de estar a facer vello!!

Quero escoitar tocar outra vez aos Heredeiros da Crus, non quero que me coman os vermes sen antes gozar outra vez con esas melodías en directo, como se escoita o bo Rock!!! Toñito, Fran, Javi, Tuchiño, xa sei que esto é soñar, pero se me escoitades, por favor, regresade ás verbenas veraniegas! Hoxe hai moitos grupos que vos imitan, pero polo de agora ningún grupo puido alcanzar esa calidade musical e de letras!! Lograstes demostrar que a música en galego non só sona ben senón que pode facer saltar a toda unha xeración!!

Cancións coma "O meu home é mariñeiro" "De Jalisia ao estranxeiro" baladas adicadas a un pobo que mira ao mar, son capaces inda hoxe de poñerme os pelos de punta. E que me din do que sen dúbida é o seu mellor Lp: " All right Chicago" un doble directo que reflexa a forza da súa música en vivo e que foi gravado nunha xira que pasou polo xa extinto Cruceiro Rock en Vila de Cruces

Ti que me les, se che gustan os Heredeiros dimo, xuntámonos dous ou tres e creamos unha plataforma polo regreso destas Vellas Jlorias, todos sabemos que os Rokeiros nunca morren

¿ A quen Votar?

2007-05-22T19:58:00.000+02:00

Falta pouco para o dia D.
Dende hai unhas semanas vemos como os politiquillos locais desbordan os nosos oidos de promesas que certamente non van cumplir, empapelan todo recuncho posible con cadanseu eslogan inutil acompañado de foto . Os unhos falando de todo o que pensan facer ( e que en 16 anos non tiveron tempo de facer, claro...) e os outros falando do mal que o fixeron os primeiros. Iso é o que é a politica. Se cadra o mellor era metelos a todos dentro dunha lata de sardiñas e tiralos ao fondo do rio, pero polo de agora din que non se inventou outro sistema mellor que a democracia, así que, pasaremos pola urna...

II Rali de Carretillas

2007-05-03T17:23:00.000+02:00

Pois si señores, o segundo Rali de Carretillas "Coidado que volves volcar" de Vila de Cruces comeza a tomar forma. Xa existe unha pequena galeria fotografica ( a cal podedes atopar entre os enlaces deste blog, ahí á dereita)As fotos que están colgadas son un pequeno recordatorio do que foi a edición pasada.
Pensaredes vos: que tolos están estes rapaces..., poi si, estades no certo pero se se quere xuntar á xente hai que facelo con cousas orixinais. Animarvos a participar e desexarlle sorte á organización nesta segunda edición

Querido Blog...

2007-05-03T13:11:00.000+02:00

Non quero que penses que te esquecín, eso xamais, pero hai momentos nos que apetece escribir e noutros simplemente ler. Pronto volverei para contarche algunhas cousas interesantes que me pasaron, e outras que me gustaria que pasasen...

Chegou o entroido

2007-02-22T17:32:00.000+01:00

Tratase de uns dias diferentes.Durante unhas horas está permitido criticar aos veciños, rememorar algún dos temas máis falados durante todo o ano, criticar as institucións máis asentadas, mudar de personalidade, de sexo, e todo ele sen que ninguén se leve as mans á cabeza. É a festa más irreverente do calendario galego, polo que durante algún tempo se prohibiu.
Na nosa zona sobresaen os Xenerais do Ulla, que cada ano repasan o que foi a actualidade dende un punto de vista satírico

"Pero se por aqui se vai a Touro"

2007-02-01T20:33:00.000+01:00

A fin de semana pasada, na véspera dos exames, decidín levar a cabo unha actividade, que se cando nunca a practicara semellábame atractiva, unha vez practicada encántame. Pasei de saír un sábado para facer sendeirismo. Foi como unha desintoxicación.
Indo cara Touro, ao pasar o taller de Varela chegamos a un lugar que se chama Ponte Basebe, xusto despois da ponte, á man esquerda, comeza a ruta da que falo. Chámase, creo recordar, Ruta da Ribeira do Ulla. Son case quince quilómetros nos que os únicos vestixios de progreso son o sinfín de muiños, a maior parte deles xa en ruinas, que invaden o río e os numerosísimos regatos que nel conflúen. A verdade é que percorrer esa distancia entre carballos, saltando regatos, penetrando entre os toxos como se de unha selva se tratase fíxome recordar a miña infancia.
Durante o percorrido atopámonos sitios fermosísimos, como a Fervenza do Inferniño, á cal pertence a fotografía que estades a ver; O Pozo da Pomba, que é coma unha curva de cento-oitenta graos que describe o curso do río; e un sinfín de lugares, que non por carecer de nome son menos fermosos.
Anímovos a que recorrades esta ruta, se queredes fágovos de guía, non me importaría repetir, é máis encantaríame.

Teño unha pregunta

2007-01-18T00:10:00.000+01:00

Pois eso, gustariame formular unha pregunta ao universo cibernético. Se te pasas por aquí e queres contestarme non te imaxinas o que cho agradeceria.

A miña pregunta é: ¿coñeces algunha maneira de vencer á violencia que non sexa o diálogo?

Dende o meu punto de vista NON, e se somos capaces de plantexarnos outra forma de solucionar as diferencias que non pase polo diálogo, pola unión, por ser capaces de perder,un pouco, para gañar, un moito, creo que se pasa iso estamos errando, e de que maneira... Esta claro que para curar unha ferida debemos tocala, e eso escoce, pero é preferible pasar unha pouca dor agora, se é a última(mellor a derradeira) que imos pasar.

Durante as manifestacións en Madrid contra a última guerra promovida por USA Saramago pronunciou unhas palabras que me fixeron pensar: "En estes momentos existen dos superpotencias, una es Estados Unidos y otra eres tú..." Con ese "tú" refírese á opinión pública, ao pobo que sae ás rúas para pedir o que é xusto: paz, libertade... Porque non agora? porque non deixar por un momento a un lado as nosas diferenzas? Sería por un ben superior...

O que se ve

2007-01-17T23:52:00.000+01:00

Invitovos a que compartades o que se ve dende a miña fiestra, non é gran cousa, pero polo menos é verde. O que se ve ao lonxe son Larazo e Cumeiro, o do primeiro plano soun duas casas da Rúa Manuel Iglesias. Por certo, esta rúa antes chamábase Xeral Mola. Non sei moi ben quen é Manuel Iglesias(perdoade a miña ignorancia), pero seguro que ten máis mérito que un xeral golpista.

Temor ao descoñecido

2007-01-17T23:21:00.000+01:00

A maioria dos temores baseanse no descoñecemento. Moitos son os que temen á escuridade, ás casas nas que xa non vive ninguén, a lugares coma cemiterios, aos insectos, a un esquelete que porta unha gadaña, a pensar mais aló das fronteiras da nosa atmósfera... Cecais a mellor forma de perder un temor é facerlle fronte. Persoalmente sei que é dificil, o meu temor cara aos arácnidos transpasaba a barreira da lóxica, ata que este belo exemplar de Grammostola Rosea de unhos doce centímetros chamado Sombra se cruzou na miña vida. Agora compartimos longas tardes de observación mutua. Eu axudeille a escapar das pésimas condicións nas que a tiñan e ela axudoume a perder un temor, creo que tampouco é tan mal trato. O certo é que en realidade non é ela, é el...

Por outra banda hai cousas ás que si se lle deberia ter medo, e moito. Á soidade, a repetir os erros do pasado, a pasar pola vida como alma en pena que non deixa rastro, a esquecer quen somos e de onde vimos...

A minha primeira mensaxe

2007-01-17T20:46:00.000+01:00

Este é o meu primeiro blog. Quixera nel falar de cousas que lle iteresen a alguén, non creo que o consiga, pero se cadra intentalo dalle importancia ao asunto. Escriboo tras darlle moitas voltas na cabeza a unha frase que escoitei por algures: "os Blogs son coma meter unha mensaxe dentro dunha botella, tirala ao mar inmenso e esperar a que chege a algures, que alguén a lea..." Namoreime desta forma de expresar a súa utilidade. Non vos quero enganar, penseino moito antes de empezar a escribir, e chegei á conclusión de que non vos podo ofrecer case nada, pero por intentalo...
O dito, entrade, pillade unha cervexa do frigo,sentadevos e falade sen medo veña ao tema ou non...